اول - اونقدر سرگرم کارم هستم که به صدای تق تقی که از سمت پنجره ی اتاقم شنیده میشه کم ترین اهمیتی نمیدم .بعد از چند لحظه سکوت ، این بار صدای جیغ کوتاهی من رو به خودم میاره... کنار پنجره ، یک مرغ مینای زیبا نشسته و مدام با نوکش به شیشه ضربه میزنه . نفسم تو سینه حبس شده. اصلا نمی دونم باید چه عکس العملی داشته باشم. در ذهنم در حال محاسبه ی مدت زمانی هستم که طول می کشه دوربین رو از کوله پشتی در بیارم و لنز زوم رو سوارش کنم . احتمال اینکه پرنده ی زیبا با این همه حرکت باز کنار پنجره باقی بمونه خیلی کم هست .خیره شده به من و با کنجکاوی نگاهم میکنه. تصمیمم رو گرفتم. تکیه دادم به پشتی صندلی و با آرامش لذت بردم از این همه زیبایی که تنها چند لحظه قرار بود در کنارم باشه
دوم - چند روز پیش برای دوستانم در مورد حرکتی صحبت می کردم که توسط جمعی از طرفداران محیط زیست آغاز شده ولی متاسفانه و طبق معمول، به دلیل عدم تبلیغات موثر، همه گیر نشد: غذا دادن به حیوانات در هنگام سردی بیش از حد هوا.مثالی که براشون زدم به نظر خودم موثر بود. اینکه سالها پیش وقتی نسل هم سن و سال من دوره ی کودکیش رو طی می کرد، گاهی که می رفتیم بازار سنتی تجریش، دست خیلی از زائرین امام زاده صالح، به غیر از شمع، پاکت های حاوی گندم که برای کبوتران حرم نذر شده بود، دیده میشد. هنوز هم خاطره ی مغازه های داخل بازار سنتی که گندم می فروختند در ذهنم هست و صدای بغ بغو و پرواز پرنده ها در کنار جایگاه ادای نذر گندم. ما یاد گرفتیم که نذر کردن تنها برای انسانها نیست و میشه برای حیوانات هم که آنها هم به نوعی بنده ی خدا هستند نذر کرد... از اون روزها سالها می گذرد و این سنت هم به فراموشی سپرده شده.دیگه دست کمتر کسی گندمی می بینی که برای پرنده ای ریخته بشه و دیگه کبوتری هم نیست تا آسمان تجریش رو تماشایی کنه . نذر های ما شده کشتن حیوانات و ریختن خون برای دفع بلا نه حمایت از اونها... مطالبی که لینکشون رو در پایان پست قرار میدهم به طور مفصل به این موضوع پرداخته اند و خوندنشون خالی از لطف نیست
+ نوشته شده در شنبه سیزدهم بهمن 1386ساعت 9:7 توسط شیلان جوانمردی
|
