چشم انداز

این خط این هم نشون ...

shilanjavanmardi — Fri, 07 Aug 2009 08:45:18 GMT

سرش رو با لبخند معنی داری کج کرد و گفت :اگه تا زمستون صبر کنی ، قول میدم بریم یک جای فوق العاده برای عکاسی! سرم رو راست کردم و گفتم : خره! من شاید تا وسط پاییز زنده باشم! ترجیح میدم همین جا وسط گل و شل بشینم و از دم دست ترین ها عکس بگیرم ... خنده اش گرفت ولی سعی کرد ادای آدم های جدی رو دربیاره : خب، کسی چه می دونه شاید عکس هایی که قراره بعدها از زیر زمین بگیری از عکس های اون جای فوق العاده ای که من گفتم بهتر بشه!!! ... از تو همه کاری برمیاد؛ این خط این هم نشون

...

عجب شرط بندی هیجان برانگیزی.حیف که نمی گذارند با دوربین تشریف ببریم اون پایین

!!!

نظر در تو می کنم ای بامداد ...

shilanjavanmardi — Wed, 08 Apr 2009 12:52:18 GMT

نظر در تو می کنم ای بامداد

که با همه ی جمع چه تنها نشسته ای!

تنها نشسته ام ؟

نه

که تنها فارغ از من و ما نشسته ام .

...

نظر در تو می کنم ای بامداد

که چه ویران نشسته ای!

ویران ؟

ویران نشسته ام ؟

آری،

و به چشم انداز امید آباد خویش می نگرم.

...

نظر در تو می کنم ای بامداد ،که تنها نشسته ای

کنار دریچه ی خردت.

آسمان من

آری

سخت تنگ چشمانه به قالب آمد

...

نظر در تو می کنم ای بامداد، که انده گنانه نشسته ای

کنار دریچه ی خردی که بر آفاق مغربی می گشاید

من و خورشید را هنوز

امید دیداری هست

هر چند روز من

آری

به پایان خویش نزدیک می شود

...

سنندج - حاشیه ی بارگاه هاجره خاتون

موش ها و آدم ها

shilanjavanmardi — Sun, 15 Mar 2009 12:23:18 GMT

موش ها پنير را دوست دارند چون آدم ها هم دوست دارند

موش ها از تله بدشان مي آيد چون آدم ها هم بدشان مي آيد .

موش ها از آزادي خوششان مي آيد چون آدم ها هم خوششان مي آيد .

موش ها ازدواج مي كنند چون آدم ها هم ازدواج مي كنند .

موش ها بچه دار مي شوند چون آدم ها هم بچه دار مي شوند .

موش ها مي ميرند چون آدم ها هم مي ميرند .

موش ها موش هستند چون آدم ها هم گاهي آدم هستند

!!!!

...

پی نوشت : خانواده ی خدنگ ها ( موش خرما ) در ایران شامل دو گونه ، خدنگ بزرگ و خدنگ کوچک است . جثه ی هر دو حیوان قدری مشابه سمور و شنگ است . در مناطق گرم جنوب ایران پراکنش دارند. به استثنای سیستان که تنها مکان مطلوب برای رویت خدنگ کوچک است با این توضیح که خدنگ بزرگ در این منطقه زندگی نمی کند. طول کلی ( بدن و دم) خدنگ بزرگ به 80 سانتی متر و خدنگ کوچک به حدود 55 سانتی متر می رسد . تغذیه ی هر دو نوع ، از جوندگان ، مار ، مارمولک ، قورباغه و حشرات است . خدنگ بزرگ ، به واسطه ی مهارت و چالاکیش در جنگ با مار کبرا شهرت و محبوبیت خاص پیدا کرده است .نسبت به سم مار مصون است و به طور معمول ،آن را کشته و می خورد از جمله سر مار به انضمام غدد زهری آن را

...

سفر کردن وسط بیابان با یک کوله پشتی ، با وجود خطرات فراوانش ، مزایایی دارد که حاضر شوی سختی سفر را به جان بخری. از جمله دیدن و عکاسی از آنچه تا به حال نمی دیدی

!!!!

یادگاری درخت و صخره

shilanjavanmardi — Sat, 07 Mar 2009 19:46:12 GMT

حدود 6 کیلومتری شمال غرب شهر ارسنجان ( ارسنگان ) ، بعد از طی کردن مسیرنه چندان طولانی مابین کوچه باغ های زیبا ، به منطقه ی بازی می رسید که پدیده ای عجیب را در خود مانند نگینی نگه داشته است . درخت بنه ی زیبایی که به صورت خودرو بر روی صخره ای عظیم با ارتفاع تقریبی 5 متر استقرار یافته . نکته ی جالب ماجرا در این است که درخت برای رساندن ریشه های خود به خاک ، میان صخره را در چندین قسمت شکافته و توانسته به مرور خود را به زمین متصل کند . سکوت زیبای طبیعت و استقامت عجیب درخت، ناخودآگاه موجب انجام مراقبه ای ، هر چند کوتاه ، در پای درخت می شود ؛ در لحظه هیچ چیزی حس نمی گردد به غیر از شرمندگی از تمام سرخوردگی و ناامیدی ها. وقتی دوباره کوله بار بدوش می گیری برای طی کردن ادامه ی راه ، تنها لازم است نفس عمیقی بکشی و هراه با بازدم ، تمام شک ها را همان جا ، پای دیواره ی صخره بریزی بیرون؛ درخت و صخره، خود می دانند با آنها چه کنند .... کوله بار سفر همچنان سنگین است؛ اما تو سبکی ... در درونت چیزی نیست . همه ی آنها ، یادگاری فرار از شهری شلوغ برای درخت و صخره . تو نیز اما ، یادگاری دیدار درخت و صخره را همراه خود می بری : هیچ و همه چیز

...

پی نوشت : ارسنجان یا ارسنگان ، شهر انار، درفاصله 130 کیلومتری شمال شرقی شیراز قرار دارد و از غرب به شهرستان پاسارگاد ، شهرستان مرودشت و ازشرق به دریاچه بختگان و شهرستان نی ریز و از شمال به منطقه سرپنیران و شهرستان بوانات و از جنوب به شهرستان شیراز محدود است . منطقه آن دارای پوشش گیاهی نسبتاً غنی از درختان بنه و بادام کوهی است و با ارتفاع 1600 متر از سطح دریا منطقه ای کوهستانی محسوب می شود . قله دلنشین ( دال نشین ) با ارتفاع 3270 متر بلندترین قله رشته کوههای اطراف ارسنجان می باشد.ارسنجان داراي بالغ بر چندين آثار باستاني، ميراث فرهنگي و گردشگري مانند مسجد جامع، مدرسه سعديه، ايوان قدمگاه مربوط به دوره هخامنشي، قلاتخوار مربوط به دوره ساساني، تل تيموريان و تل كاخ و ... سد دختر، چشمه گمبان ، جنگلهاي سرسبز طبيعي بناب، فيجان، خليل بگ، تنگ شكن و چشمه سارها، ارتفاعات دال نشين و درياچه طشك، غار ضحاك، چشمه شيرخون، پير باصفا، تك درخت روييده بر سنگ و باغهاي سرسبز شمال و غرب جنوب ارسنجان را مي توان نام برد. با توجه به اينكه آب بناب از وسط جنگل با پوشش كانال در تمام فوصل سال جاري است مكان مناسبي جهت توسعه تفرجگاه مي باشد... به عنوان یک مسافر، دیدن این شهر زیبا که به قولی ، سومین شهر ایمن خاورمیانه هست را به همه ی دوستان توصیه می کنم

سفری کولی وار

shilanjavanmardi — Sun, 01 Mar 2009 06:08:44 GMT

پاسارگاد . جاده ی ورودی

استاد عزیزم ، عباس جعفری ، در جایی می گوید : در سفر بیشتر به یاد زادگاهت و سرزمینت می افتی و هرچه دورتر می شوی ، نمود این نقش در ذهنت پنداری پر رنگ و پر رنگ تر می گردد . می شود خط کش اندازه گیری با درجه های ظریف و دقیق برای سنجش هر آنچه پیش رو داری . پنداری می چرخی میان خیابان ها و بیابان ها تا با گز اندازه ات قیاس کنی اینجا را با آنجایی که از آن آمده ای . اینجا شبیه بیابان های خودمان است . چه ساختمان بلندی، مثل برج فلان است و این چنین است که در تمام سفر خط کش به دست در کار اندازه ای بلندتر از فلان جا و بزرگ تر از بهمان جایی ست که دیده ایم و دیده ای. اما از جغرافیا که بیرون بزنی ( مگر این کار شدنی ست ؟!) ، به عنصر دیگری خواهی رسید که غالبا بایستی در تشخیص هویتش خط کش ات را به دور اندازی . اینجاست که خط کش ات می شود چوبی به درد نخور با کلی خط و نشانه و عدد که دیگر اینجا به کارت نمی آیند . خط کش ها در مسائل انسانی چه ناکار از آب در می آیند. حتی در آن زمان هایی که خودت را هنوز زده ای به کوچه ی علی چپی که همیشه آدم ها را با متر و وزن شان می سنجی... انسان های جغرافیا ، می توانند صدها سال نوری با هم فاصله داشته باشند. مگر نه که هر انسان دنیایی ست؟! این چنین است که پیش از وسوسه ی دیدن شهری صورتی به دیدار کولی ها عزم جزم می کنی که برای خویش دنیای دیگری دارند با فلسفه ای گنگ و مبهم . با اپیکوریسم نابی که در فقری گزنده پیچیده شده است . شاید تنها وجهه قیاسش ، اگر قیاسی در کار باشد ، در همسانی سرگشتگی خود توست با جماعتی که کولی شان می خوانند و سفر مگر جز زندگی کولی وار است ؟ و مسافر مگر قرار نیست لااقل برای چندی همان کولی کنار آتشی باشد که چیزی جز سودای سفر فردا در سر ندارد؟

...

به گمانم ، با وجود اینکه سالهاست به روش های مختلف سفر می کنم و به نوعی تجربه های نابی به دست آورده ام از این رفت و آمدهای رنگارنگ ؛ آموخته ها و برداشت های حسی سفر چند روز گذشته ام ، متفاوت با همه ی آن چیزی ست که تا به حال نام سفر برآن گذاشته بودم . تصمیم ناگهانی و سپس جمع کردن کوله ای که تمام وسایل مورد نیاز برای زندگی چند روزه را شامل می شد و سپس راهی شدن در جاده ، به همراه همسفری شبیه به خودم . سفری که با نگرانی و تردید آغاز و همراه با تجارب ارزشمند و متفاوت به اتمام رسید ... امروز به دوستی که مشتاق بود بداند به عنوان یک دختر چه حسی در مورد سفر بک پکی در ایران دارم گفتم : وقتی با خانواده یا دوستان و یا حتی یک تور مسافرتی به نقطه ای جدای از منطقه ی زندگیت سفر می کنی ، به علت اینکه همیشه واسطی وجود دارد که مسئولیت ارتباط تو با محیط و رفع نیازهایت را بر عهده می گیرد ، تو تنها یک ناظر خواهی بود که از پشت شیشه ی آکواریوم داخل آن را دید می زنی . تنها یک ناظر باقی می مانی ولی تجربه کننده نیستی ... زمانی که بر ترسها بتوان غلبه کرد و آن واسط را از میان برداشت و تصمیم بگیری که شیرجه بزنی در آب ؛ آنوقت دقیقا زمانی است که تو مجبور می شوی برای رفع نیازهایت ارتباط برقرار کنی با محیط جدید... آدم های جدید ... احساس جدید و تازه زندگی می کنی در آن زمان و مکان... تجربه می کنی و حس می کنی که تو دیگر یک بیگانه نیستی و وقت آن رسیده که درس بگیری و لذت ببری از چند لحظه تغییر شخصیت و زمان و مکانت

...

دیگر دیری است که خط کش ات را به دور انداخته ای. نه! این گز یارای سنجش درازنای ذهن این در باد خانه کردگان را ندارد! پس همراه می شوی با کولی ها . " جنتر و منتر " را از یاد برده ای و پوزخند می زنی بر همه ساعت مداران و تقویم داران . چرا که در تو زمان گم شده است و مکان ها نیز. تن در باد یله می کنی تا نسیم خود بوزد برهر کجای این فراخنای هستی و از تو جز خاطره ای در بادی که شندره می شد نیز حتی نماند. چه غم؟

حس بهار در زمستان

shilanjavanmardi — Wed, 28 Jan 2009 09:27:18 GMT

توجه کرده ای ؟ روزهایی است که خود را

سبک تر از پرنده

جوان تر از کودک

و حتی شادتر از جوانی پر شور احساس می کنی

...

به یاد می آوری بی آنکه به یاد داشته باشی...

رویا می بینی و نمی بینی

انگار شنا می کنی و گویی در پروازی

عاشقی و عشقی نداری

زندگی در نظرت زیباست ولی می خواهی بمیری!

ترسی از فردا نداری

اما اشتیاقی مبهم

بیش و کم انسانی در دل می شکفد

...

افسوس ! باید این خوشبختی از دست برود ؟

بهتر که زندگی و عذابش نیست گردد !

ای خدای مهربان ، مرا از تیره روزی حفظ فرما

.تا چنین لحظه ی خوشایندی هرگز از دست نرود

...

پی نوشت : ثبت لحظاتی ناب پس از بارش برف سنگین در کردستان ، برای لحظاتی موجب فراموش کردن خودم شد... خلسه ای عمیق و لبخندی بر لب ؛ هنگامی که نامش را به آرامی صدا می کردم و او در پاسخ ، پودر برف نشسته بر درختان را بر صورتم می پاشید ... ایمان دارم که هست... با من، تا همیشه

سفر به تالاب میقان ...

shilanjavanmardi — Sun, 07 Dec 2008 19:42:30 GMT

و باز هم سفری دیگر. اراک ، تالاب میقان . یکی از زیستگاه های مهم پرندگان مهاجر که با وجود اکوسیستم ارزشمند و منحصر به فرد ، متاسفانه بسیار کم مورد توجه و بازدید علاقه مندان به طبیعت قرار گرفته . از میان رکوردهای شخصی من در این تالاب می توان به موارد زیر اشاره کرد:

چنگر ، سارگپه پا بلند ، آب چلیک پا سرخ ، اگرت سفید ، درنای خاکستری ، آقورت ، تنجه ، خوتکا ، اردک سر سبز ، اردک سرحنایی ، عقاب دریایی دم سپید ، سنقر تالابی ، آووست ، کلاغ زاغی ، کاکائی ، کشیم ، عقاب طلایی ، گنجشک خانگی ، پا شلک ، سارگپه معمولی و اگرت کوچک

برای داشتن تجربه ای متفاوت با سایر سفرهای طبیعت گردی که تا به حال داشتید ، بازدید از این تالاب توصیه می شود. ( به گمانم این قسمت متفاوت بودن، کاملا برای همراهان من در این سفر قابل درک هست !!!! ) باور کنید کمتر جایی پیدا می کنید که حاضر باشید با رضایت خاطر و قلبی ، ساعت ها به منظور ثبت کردن مشاهدات بیشتر از گونه های جدید پرندگان ، فاضلاب نوردی کنید!!! ... باور ندارید؟ امتحان کنید

پی نوشت: مدتها بود سفرهای طبیعت گردی ام محدود شده بود به همراهی با کسانی که مثل خودم با علاقه برای این کار، ماهها آموزش دیده بودند و دارای تجربه کافی . اما این سفر به من یادآوری کرد ، هستند افرادی که آموزش ندیده اند و بی تجربه اما مستعد آموزشند و علاقه مند ... سفر لذت بخشی بود در کنار دوستانی جدید ... امیدوارم باز هم تجربه ای داشته باشیم در کنار هم و همراه با دوستانی دیگر

فرش برگ

shilanjavanmardi — Tue, 25 Nov 2008 18:33:01 GMT

در این پاییز
ای دل
از برگباری موحش در باد مهراس

این که
پاییز، پاییز است
برگ، برگ و
باد،باد
این که
پاییز ، همان مرگ است
برگ ، تویی و
باد ، عا بری همیشه است –
نه ، مهراس و
وقتی که برگباری موحش
بر شانه هایت می بارد
بگذ ر
از کوچه یی پاییز زده
در جادویش ، زیبا ، مرموز

...

شهرستانک - فرش برگ

روزی که من زمین شدم ...

shilanjavanmardi — Fri, 21 Nov 2008 17:26:18 GMT

همه چیز لحن شیرینی داشت

روزی که من زمین شدم

و جوانه ها

از من شکل گرفتند

و تنها عشق

این لوبیای سحر آمیز

مرا به رفتن واداشت

و همیشه

برگی خواهد داشت

تا کمکی باشد

برای بالا رفتن و اصل گشتن

...

آزاده رنجبر

پی نوشت : تصمیم گرفتم که باز هم سعی کنم اینجا بنویسم . شاید زمان عزاداری به پایان رسیده... باید تلاش کنم برای دوباره خود شدن ... التماس دعا

مادری نوجوان از عشایر طالش

shilanjavanmardi — Wed, 06 Aug 2008 10:48:55 GMT

تو تمام مادرها بودی

زیبا ترین مادرها

زیبا ترین زیبایان

در سیزده سالگی ازدواج کردی

و در پانزده سالگی

مرا به دنیا آوردی

من بیست و شش ساله بودم

که تو مردی

من مدیون توام

به خاطر این قلب عاشق

اما عکسی نیز از تو ندارم

که در آن زمان

عکس انداختن گناه بود

...

تو نه به سینما رفتی

و نه به تئاتر

و در خانه ی تو

آب و برق نفت نبود

همین طور بخاری و تخت خواب آهنی

برای شنا به دریا نرفتی

خواندن و نوشتن هم بلد نبودی

چشم های زیبایت

فقط از پشت پنجره ای سیاه

به دنیا نگریستند

من بیست و شش ساله بودم

که تو مردی

...

اما دیگر هیچ مادری نخواهد مرد

...

هیچ مادری اینگونه آمده

این گونه نخواهد رفت

عزیز نسین

پی نوشت : عکس ، لحظه ای است از زندگی سارا ، عروس ۱۷ ساله ی خانواده ای از عشایر طالش. به یادبود تمام مادران ایران زمین و همین طور مادر نازنین خودم که به تازگی ، به آسمانها سفر کرده است .